Herkes soruyor bunu:
"niçin hayata gülümse diye,
500 kişiyi geçti bunu diyenler "
Bir tek acımı sonuna kadar tattım.
Geri kalan herşeyin üç noktasına hasret kaldım.
Çocuktum yokluk girdi ömrüme.
Birgün'de koca bir insan oldum.
Bir bakmışım ki büyümüşüm.
İstediğim bisikleti alabilmek için çalışmaya başlamıştım.
Gücüm yettiği kadar çalıştım,
Param tamam olduğunda çocukluğum da hevesim de gitmişti.
Almadım ve anneme verdim.
Okul yıllarında 6' sınıfta başladım aşk' da değil bu, baska Başka birşey, doğuştan öyle bisey değil ama, hislerimde sanki öyle, yazmayı öğrendiğim den bu yana siir olsun söz olsun, seviyorum yazıyorum, en dertli içtenli devrim şarkılar dinler oldum hala' da öyle,
Veeeee başladım.
bir sıraya oturup masaya keçeli kalemle bir şiir yazmaya niyetlendim.
Bir hayli dolmuştu masalar.
Bir yenisini yazarken yakalandım.
Elinde sopasını eksik etmeyen hocaya
Görsen sanırsın ki anasından o sopayla gelmiş dunyaya, arkadaşlar bilir.
Hakkını yiyemem sağlam vurdu kafama
Allahın sopası yoktu ama hocanın vardı işte...
Ve cezam da ağır oldu.
Bir sonraki gün bir kaç zimparayla gelmişti okula..
Bütün masaları zımparaladım..
Bütün emekelerimi kendi elimle yok ettim.
Bir tek yazarken yakalandığım şiiri silmedim.
Öylece kaldı.
Biliyordum ki tekrar devam edip tamamlamaya kalksam yine yakalanacaktim.
Kalanı da silecektim.
O yüzden dokunmadım çocukluğum gibi yarım kaldı.
O yarım kalan şiir şöyleydi.
Yada bende gizli kalsın.
Çocukluğumu yaşamadan ilk annemden ailemden uzak gurbete işe gittiğim zamanda, şehirler arası uzun bir yolculukta, 29 koltuk numaram elimde kitabım. Ki kitap okumayı da severim.
Çok sevdiğim bir devrimcinin hayatını anlatan bir kitabı okuyordum.
Tam o sıra kitapta şöyle geçiyordu.
Kahraman kumpasa getirilmiş
Bulunduğu yerin dört yanı kuşatılmış
Ve ateş yağmuruna tutulmuştu.
Tam ortalık karışmıştı ki durdu 403 mercedes.
Polisler bindi otobüse.
Herkes inceden bir tedirgindi ki,
Bir ihbar üzerne durdurduklarını kimliklere bakacakarını söylediler.
Genelde seviyordum polisleri çok poliscilik oynardık. çok küçükken. Küçüklükten bu yana ilk defa oluyordu .
Herkes kimliğini çıkarsın demişti.
Yavaş yavaş geliyordu polis, arkaya doğru,
Bir türlü bulamadm kimliğimi.
İndirdiler otobüsten.
Elimde kitap, bir yandan kimliğimi arıyorum.
Diğer yandan da sorduklari sorulara cevap veriyorum.
Adımı sordular?
Söyledim...
Sonra soyadımı sordular?
Söyledim..
Nerden gelip nereye gittiğimi sordular?
Söyledim.
Nereli olduğumu sordular?
Söyledim.
Sonra kimliğimi buldum ve uzattım
Kimliğe bakıp sorular sordular?
Hepsini cevapladım.
En son kitabımı sordular?
O ne lan dedi ?
Kitap dedim...
Onu görüyoruz bölücü müsün dedi?
Hayır devrimciyim dedim...
Ne fark var, ikisi de aynı şey dedi.
Ben doğuyu batıya, kuzeyi güneye bağlayan köprünün bir taşıyım demiştim.
O ne demek dedi.
Ben ve benim gibiler bu memleketin refahından ve bütünlüğünden halkların birlikteliğinden başka birşey istemiyoruz.Hiçbirşeyi bölmüyoruz dedim
.
Bölemezsiniz zaten dedi.
Öyle bir gayemiz yok dedim.
Kesin öyledir yaşına başına bak konuştuğun kelimelere bak. Git insan gibi oku derslerine çalış.Memur ol, diye terslemeye başladı.
Yaşım okuduğum şeyleri anlayacak kadar büyük. Ne yapacağıma karar verecek kadar da.
Ben de bir karar verdim madem öyleyse dedi
Nedir kararın dedim..
Kitap benim oldu vermiyorum demişti
Ver ver dedim ısrarla almaya çalıştım..
Alabilirsen al dedi..
Hayır sen Sen ver el koymaya hakkın yok ama olmadı..
Götürün bunu otobüse bindirin herkesin kimliğini de verin dedi..
Bende okul Okuyup senin gibi haksızlık yapacağıma haksızlığa karşı eylem yaparım diye lafı sokmuştum..
Gel buraya
Deyip kitabı suratima vurdu
Otobüse bindim kitabım yoktu artık
Ne kadar çok aradım da bulamadm o kitabı.
Kim bilir Yoldaş ne yaptı o kargaşanın içinde diye düşündüm hep.
Yazdığım şiirler gibi okuduğum da yarım kaldı.
Hayat bazen cezalandırıcı bir öğretmen
Bazen de sevdiğim herşeyi elimden alan o polis gibiydi.
Çocukluğum
Şiirlerim
Kitaplarım
Gülüşlerim
Hep mi hep eksik veya yarım kaldı.
Şimdi ise ya hani kaza gibi geliyorum demez ya. Heh işte bana da öyle oldu geldi aşk bana çarptı beni felç edecek kadar daaarma duman etti aşkın nasıl yaşanacağını biliyorum, lakin aşık olduğum insan, bilmiyor ne sevmeyi ne sevilmenin kıymetini,
Veee
Her seferinde boşa çıkartılan
Bir umudum kaldı
Sürekli yüzüstü bırakılan
Sözlerim kaldı
Hiç kulak asılmayan
Ve koskoca
Bir kavgam var
Firavundan büyük
Koca evrene sığmayıp
Sol yumruğa sığdırdıĝım.
Bir de sevdam var.
Dört tarafı hasretle örülen
Göz menziline girmeyen
Ele avuca gelmeyen
Sol göğsümün altında büyüttüğüm
