Bir Müzik Açarsın,
Bir Fincan Kahven Olur Yanında...
Sevdiğin kişiye Kurmak İstediğin Cümleleri Dökersin Sayfalara...
Bazen Sadece Yazmak İstersin İşte...
Hani Sanki Yazınca Bütün Dertler,
Sıkıntılar Kalemden Sayfaya Akıverecekmiş Gibi...
Hani Özlenen,
Sevilenler Birgün Okursa Gelecek Gibi...
Yazıyorum...
Neden Yazdığımı Bilmeden,
Sadece Yazmak İstiyorum...
Elimde Sigaram,
Yanımda "Belki Arar" Diye Ayıramadığım Telefonum...
Ne Düşündüğümün Bir Önemi Yok...
Yazmak İstediğimi Düşünerek Değil,
Sadece Bir Yerden Başlayarak Yazmak İstiyorum...
Sonunu Hiç Düşünmeden,
Nereye Varacağını Bilmeden,
Yazdığım Yazının Büyüsü Beni Nereye Götürürse Oraya Gitmek İstiyorum...
Belki Sonunda Boğulup Kalırım,
Belki Tıkanır Yazmayı Bırakırım...
Aslında Kelime Aramıyorum,
Kendiliğinden Arka Arkaya Sıralanıyorlar...
Yazmak İstiyorum...
Sessizce,
Ama İz Bırakarak...
Çığlıklarımı Kimse Duymasın,
Ama Yazdıklarımdan,
Sözlerimden Ne Demek İstediğimi Herkes Anlasın İstiyorum..
Çünkü Ben Konuşamadıklarımı Yazıyorum...
Anlatamadıklarımı Yazıya Dönüştürüyorum....
Bazen Kendim İçin,
Bazen Başkaları İçin...
Kendimi Tutmadan,
Aklıma Estikçe,
Aklımdan Geçtikçe Yazıyorum...
Yazdıkça Taşıyorum,...
Ruhumu Suluyorum Yazdıkça...
Yazmak,
Basit,
Sıradan...
İçimden Geldiği Gibi...
Hissettiğim Gibi...
